ΣΠΙΤΙ - ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΠΡΩΤΟΣ

Συμβίωση!

αν σας άρεσε το άρθρο μοιραστείτε με τους φίλους σας:

Η συμβίωση πριν τον γάμο, έχει καταλήξει να είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Μοιάζει να είναι ένα crash test και μια προσπάθεια δοκιμασίας του ζευγαριού, στην ιδέα της κοινής τους ζωής. Το μόνο που έχει αλλάξει στην άποψη αυτή, σε σχέση με το πριν και το τώρα είναι οι λόγοι. Παλαιότερα ίσως περισσότερο να ήταν συναισθηματικοί, τώρα είναι και οικονομικοί.

Το ζευγάρι, αποφασίζει να συμβιώσει και πέραν του να είναι «μαζί» στον ίδιο χώρο, να μοιράζεται τα λειτουργικά έξοδα του κοινού τους πλέον σπιτιού, να θέτει κοινούς στόχους. Η απόφαση όμως αυτή, δεν συνάδει απαραίτητα πάντα με την πραγματική επιθυμία και θέληση. Η συμβίωση στον ίδιο χώρο με έναν «ξένο» άνθρωπο στην ουσία, δεν είναι εύκολη. Αρκεί απλά να σκεφτούμε, πως οι περισσότεροι από εμάς, αποφασίζουμε να φύγουμε από το πατρικό μας σπίτι, ακολουθώντας την ιδέα της ανεξαρτητοποίησης. Ακόμα και εκεί όμως υπήρχαν σε άλλες περιπτώσεις συχνά και σε άλλες σπανιότερα προστριβές και εντάσεις με τους «δικούς» μας ανθρώπους που καθιστούσαν την ανάγκη μας για δημιουργία δικού μας χώρου, άμεση.

Η συμβίωση λοιπόν πριν τον γάμο, μοιάζει να είναι άλλοτε απόφαση και άλλοτε «εύκολη λύση». Αυτό γιατί ενόψει του να μην είναι κάτι απολύτως μόνιμο, όπως δηλαδή φανταζόμαστε ότι είναι ο γάμος, επιλέγουμε την συμβίωση σαν ένα σκαλί πριν από αυτόν και φανταζόμαστε πως οποιαδήποτε στιγμή δεν μπορούμε να ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις της, μπορούμε απλά να συνεχίσουμε το ταξίδι της ανεξαρτητοποίησής μας.

Δεν μοιάζει να παίρνουμε πάντα και πολύ στα σοβαρά την ουσία της συμβίωσης. Πολλές φορές εξακολουθούμε να λειτουργούμε, παρότι συμβιώνουμε με κάποιον, δηλαδή συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο, σαν μονάδες. Βάζουμε πολλές φορές τα δικά μας θέλω, τις ανάγκες και τις απαιτήσεις μας μπροστά και δεν λαμβάνουμε πάντα υπ’ όψιν μας τα δεδομένα του άλλου. Παρότι η συμβίωση δεν είναι γάμος, είναι το ίδιο σημαντική. Έχει και αυτή τις υποχρεώσεις της, τις υποχωρήσεις της, τα δικαιώματά και τις απατήσεις της.

Απαραίτητη προϋπόθεση λοιπόν για μια «επιτυχημένη» συμβίωση στο μέτρο του δυνατού δηλαδή, είναι όλες μας οι ενέργειες και οι κινήσεις να είναι πραγματικά «κοινές»! Από την επιλογή δηλαδή του «κοινού» μας σπιτιού, μέχρι την διακόσμηση και την χρήση των χώρων του θα πρέπει να είναι επιλογή και των δυο μας. Οι χώροι του νέου μας σπιτιού, θα πρέπει να κατανέμονται και να επιπλώνονται με τρόπο τέτοιο ώστε να διευκολύνουν και να εξυπηρετούν και τους δυο μας. Θα πρέπει να συνυπολογίζουμε το γεγονός ότι και οι δυο μας στο ταξίδι αυτής μας της ανεξαρτητοποίησης, αποφασίσαμε να το κάνουμε «δύο». Ας τον βλέπουμε επομένως τον άλλον σαν «σύμμαχο» και όχι απλά σαν «συνοδό».

Η συμβίωση λοιπόν με έναν άλλο άνθρωπο, δεν είναι απλά συνθήκη, αλλά και εξέλιξη. Μαθαίνουμε να λειτουργούμε ομαδικά και όχι μόνο ατομικά και εγωιστικά. Συνυπάρχω, σημαίνει επικοινωνώ, μοιράζομαι, δίνω και παίρνω. Ούτως ή άλλως, γάμος ή όχι, με μία ενδεχόμενη αποχώρηση του ενός εκ των δύο, το ίδιο θα «αδειάσει» τόσο ο χώρος που μέναμε όσο και ο χώρος μέσα μας. Ας αντιμετωπίσουμε λοιπόν την «συμβίωση» σοβαρά και ώριμα όπως της αρμόζει, για να κάνει και εκείνη το ίδιο για μας.

εκτυπώστε το άρθρο

Γράψε το δικό σου σχόλιο

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Protected with IP Blacklist CloudIP Blacklist Cloud

Το my family προτείνει ...